Brief van Bravo aan Chanda
December 2011
Hoi Chanda,
Ik ben Bravo. Grappig om jouw columns te lezen. Ik ben ook geleidehond geworden. Toen ik nog een puppy was, ging ik al naar mijn baasje. Ik had geen idee wat ik moest gaan doen. Gelukkig leerde ik veel op de pyppyschool. Ik was de jongste uit de klas en we kregen allemaal een uniform aan om geen onderscheid tussen de verschillende rassen te maken. In het begin vond ik het doodeng. We deden allemaal oefeningen in de bus en de trein. Ik vond het niet leuk en dacht: ik ga de volgende keer wel lopen.
Bij mijn baasje was het wel wennen. Thuis had ik broers en zussen en nu kwam ik tussen twee stokoude dames te zitten, die eigenlijk niets van me wilde weten. Als je klein en speels bent, is dat echt niet leuk. Toen ik een beetje gewend was, ging het steeds beter. We gingen op vakantie met een caravan en maakten lange boswandelingen. Als ik moe werd, mocht ik in een wandelwagen zitten. Mensen die ons zagen moesten daar erg om lachen. Zat ik in die wandelwagen met mijn roze tuigje. Zo'n kinderachtig ding. Ik heb het gewoon een keertje stuk gemaakt.
Gelukkig mocht ik ook los lopen in het bos. Dat vond ik wel stoer. Maar ook eng. Er liepen in dat bos hele grote witte dieren met van die horens. Die had ik nog nooit gezien!
Toen ik een tijdje bij mijn baasje was geweest, moest ik weer naar de pyppyschool. Ik kreeg een leren tuig om mijn lijf. Waardeloos vond ik dat. Maar voor veel worstjes heb ik dat tuigje uiteindelijk maar geaccepteerd. Gelukkig hoefde ik niet lang naar school en mocht ik al snel met mijn baasje op pad. Dat was best eng. Grote auto's kwamen van alle kanten en mijn baasje werkte niet echt mee. Bedacht ik een oplossing, vond mijn baasje het niet goed. Het ging niet zoals ik wilde. Wilde ik de kortste weg nemen, moest ik toch weer langs allerlei obstakels! Inmiddels breng ik mijn baasje al bijna een jaar van A naar B, maar het blijft lastig.
Gelukkig gaan we nog steeds op vakantie. Jammer genoeg ben ik nu groot en mag ik nooit meer in de wandelwagen. Dat vind ik soms wel jammer. Weet je, ik zou wel een keertje met je willen spelen. Als onze baasjes dat tenminste goed vinden. Ik ben een knappe Rottweiler reu van twee-en-een-half jaar en altijd wel in voor een geintje. Ik hoop jij ook.
Groet, Bravo
